Someday, mga dadating na tao na magmamahal sayo. Yung taong kaya kang seryosohin at mahalin gaya ng hinahangad mo. Yung taong kaya kang intindihin sa tuwing may mood swings ka at may PMS ka. Yung imbis na sabayan yung galit mo, magpapaubaya pa siya at magpapakumbaba. Yung pagpapasensyahan ka sa mga childish thing na ginagawa at sinasabi mo. Yung kayang makipagsabayan sa kakulitan mo. Yung taong kahit kelan hindi hinangad na baguhin mo ang sarili mo, dahil mas gusto niya ay ang magkatotoo ka sa kanya. Yung taong sasamahan ka sa mga lugar mong gustong puntahan. Yung susuportahan ka sa mga pangarap mo. Yung taong ang hilig hilig magselos kasi nga takot siyang maagaw ka ng iba. Yung nagagalit siya kapag hindi ayos yung suot mo o kapag hindi ka presentableng tignan. Yung taong hindi makitid ang utak. Kundi, laging nagoopen up sayo sa mga nangyayari sa buhay niya na kahit may nakaksama kang iba hindi niya magagawang pagselosan. Yung taong sobrang laki ang tiwala sayo. Tiwalang iingat-ingatan mo. Yung sobra siyang marespeto. Respeto sa mga gusto at ayaw mo at respeto mismo para sayo. Yung taong proud na proud dahil partner ka niya. Yung tipong hindi siya nahihiyang yakapin, at hawakan yung kamay mo sa harap ng madaming tao. Yung handa siyang magmukhang tanga mapasaya ka lang. Yung taong handa kang ipakilala sa taong mahahalaga sa kanya. Yung taong mamahalin ka nang walang pero at kasi. 

Mahalin mo siya kahit hindi siya perpekto. Mahalin mo siya gaya ng pagmamahal na hangad mo sa sarili mo. Mahalin mo siya katulad ng mahahalagang tao sa sarili mo. Huwag kang matakot mahalin siya kahit na masaktan ka. Huwag kang mahiyang ipakita ang totoong ikaw kapag kasama mo siya. Dahil siguradong mas mamahalin ka niya dahil sa ikaw ay ikaw.

Ang sarap sa pakiramdam kapag hindi ka na naaapektuhan ng mga bagay na may kinalaman sa nakaraan mo.

- Yung mga kanta na noon kapag naririnig mo, hindi mo mapigilang umiyak.
- Yung mga lugar na dati ninyong pinupuntahan, kapag nakikita mo ngayon, napapangiti ka nalang.
- Lahat ng masasakit na bagay noon, mga ala-ala na lamang ngayon.
- Hindi ka na nasasaktan, dahil alam mong may natutunan ka sa sakit na naramdaman mo noon.
- Naniniwala ka na karapatan mo ang maging masaya kaya heto ka na ngayon, nakangiti na lamang sa mga ala-ala. :)

Sa paglipas ng panahon, hindi mo namamalayan na naka’move on kna pala, kse yung sakit na nararamdaman mo noon pag naaalala mo yung nakaraan eh ngayon eh tatawanan mo nalang. Sabe sa inyo yung mga Nararamdaman nyong sakit at pagpapaka’tanga ngayon sa taong minahal nyo eh lilipas at magiging kwento nlang yan pagdating ng panahon. Tatawanan nyo nlang lahat ng yan at masasabi sa sarili ” Nagawa ko pala yung bagay na yon? Hindi ako maka’paniwala”  Namnamin nyo yung sakit ngayon at makakamtan nyo ang saya pag lipas ng panahon. Makaka’ngiti ka na ulet ng walang halong Sakit dyan sa puso mo. Hintay ka lang. Lilipas din lahat ng yan at Magiging Kwento nalang na tatawanan mo balang araw. 

- Mahal na mahal kita.
- Pano ba yan Madamot ako, Akin ka lang. :)
- Goodnight. wag ka mag’alala pag gising mo mahal pa rin kita.
- *insert sweet callsign*! Miss na kita. :”>
- Kumain ka na ba? Wag ka magpalipas ha?
- GOODMORNING *insert sweet callsign*!!! ♥

At higit sa lahat,

- Wag kang mag- alala. Ikaw lang ang mahal ko.

Nakaka’miss yung ganyan. Tipong mapapangiti ka sa isang tabi na para bang baliw pag nababasa mo yung ganyang tx nya dahil kinikilig ka. Ang sarap lang ng may araw’araw na nagttx sayo ng ganyan. 

Oo nga pala. Hindi ng pala tyo. Hanggang dto nalang ako nanga’ngarap na mapa’sayo. Nahihilo. Nalilito. Asan ba ako sayo? Aasa bko sayo? ♫ ♪

Ang hirap lang ng ganitong set up. Di mo alam kung g’give up kna ba o ho’hold on pa. Kse walang kasiguraduhan na kayo. Walang official na kayo wala ding official na break’up. Nakakatanga lang. Dba? Naguguluhan ka. Kse bigla na lang syang hindi magpaparamdam. Para bang wala na. Tapos na. Tpos pag malapit mo ng matanggap na wala na talaga saka naman babalik, magpaparamdam ulet hanggang mawala ulet tpos gnon ule. Ginawa bang cycle.

Yung moment na tanggap mo na na tapos na. Kumbinsido kna na wala na talaga kayo. Over na. Saka naman sya babalik at gagawa ng paraan para patuloy na kumapit kpa at mag hang’on pa sa inyong dalawa. Dba nakaka’gago? Nakakapagod din kaya yung ganitong set up. Nakaka’paranoid. Hindi mo alam kung ano ba kayo? ano ka ba sa kanya? kung may patutunguhan ba yung set’up nyong Dalawa. MAGULO. 

Nakakalungkot no? Pero pag magkasama kayo, sobrang saya. walang humpay na saya. yun bang ayaw mo nang tapusin yung moment kase nag eenjoy ka. Pero lahat yata talaga may hangganan. Accept the Fuck este Fact na hanggan dun lang talaga kayo. 

-Hindi mahilig sa mahabang usapan.
-Hindi tumatagal sa seryosong usapan.
-Mabilis mainip sa isang sitwasyon.
-Hindi mahilig sa mahabang paliwanag.
-Mabilis uminit ang ulo.
-Nakakapagsabi ng hindi maganda minsan.

Pero kahit ganun, ang lalaki pag nagmahal ng totoo:

-Kahit hindi mahilig sa mahabang usapan, basta makausap lang mahal niya, kahit wala nang mapag- usapan, ayaw pang ibaba ang cellphone!
-Hindi man tumatagal sa seryosong usapan pero pag tungkol sa kanilang dalawa at sa kung ano mang problema nila ng mahal niya, gumagawa ng paraan para maayos agad at hindi na lumala pa!
-Kahit mainipin man pero pag kasama ka na, parang ayaw ka pang pauwiin kasi gusto ka pang makasama nang matagal.
-Hindi man mahilig sa mahabang paliwanag pero kung nasasaktan na, kahit ayaw mo pang makinig sa paliwanag na yun, mage- effort pa rin para mapaintindi ka!
-Mabilis man uminit ang ulo pero isang lambing mo lang, lumalamig na!
-Nakakapagsabi man ng hindi maganda minsan, dala lang yun sa init ng ulo. Pagkatapos ng away, hihingi pa rin ng tawad.

There is a specific feeling which exists only when you run into someone about whom you had long forgotten. It’s probably most palpable when it’s an ex, but it can happen with friends who were once particularly close. It is comparable to a scab that seems to have been on your skin forever — a scrape which was once quite painful but has been so long in the healing process that you no longer notice its presence when you wash over it in the shower. You peel it off almost out of boredom and suddenly there is a drop or two of blood, something that vaguely resembles the wound it once was, now too distant to really cause any discomfort. These people are wounds which have healed over, which have never quite turned into scars but which have become just another part of your lived-in body.

Letting someone go — when it is a necessary act of self-preservation, something that has to come if you expect to move forward in life — is regarded as a kind of victory. You have successfully overcome an emotional trauma that once surrounded you like a kind of fog which prevented you from ever seeing the sun. People will tell you, always with the best intentions, that one day you are going to wake up and realize that you are okay, and your life is not immediately over because they are no longer a part of it. And this is true, though it’s not the net positive that we are so quick to label it as. Because it’s not as though you simply wake up one day and proclaim yourself fine, suddenly hearing birds chirp and children laugh after months of only your own oppressive silence. You simply start to forget, feeling the acute pain of the loss less and less as each day goes on. There will come a day when you don’t care, but you won’t notice it, because you will have other things to think about.

But in order to let that pain go, in order to remove this person from the place of power they have occupied for so long, you must let everything go. Perhaps in a very distant future, you will be able to pick and choose the memories you want to keep, but for a very long time, one memory will always bleed into another. You cannot simply think about the time the two of you sat on the beach for an entire night, talking about your childhood, drinking the second-least-expensive wine you could find in the store. Because when you allow yourself to think about that, it will remind you of them as a whole, and will lead into all of the terrible things that happened after that night — not the least of which being their eventual departure. They exist within us as whole people, stories with beginnings and endings, and in order to let go of them we cannot choose the things we want to isolate for nostalgia.

We have to stop caring what they would think if they saw us, stop worrying about running into them in the store, stop obsessing over the things we could have done differently to make them stay. And that means letting go of everything they meant to us, proving to ourselves that life can be just as good, just as beautiful, without them in it. When you realize, long after the fact, that you no longer care about someone — that what they are doing in life has no bearing on you, and vice versa — it feels very much like a small death. Who they were with you no longer exists, and you cannot even preserve it in your memory, for the sake of your own mental health.

I recently ran into someone I used to know very well. I hadn’t seen him in close to two years, and I barely recognized him when I crossed him on the sidewalk. I had forgotten that it was his neighborhood, had forgotten that we used to eat there, forgotten it all. And he looked different, different enough to be slightly unsettling. We exchanged words, but as people who had barely ever known each other. It was a spoken confirmation that things had indeed changed — that we had let one another go, out of necessity — and that the parts of ourselves we needed to erase to move on were just going to have to be forgotten. Of course, you never really forget anyone, but you certainly release them. You stop allowing their history to have any meaning for you today. You let them change their haircut, let them move, let them fall in love again. And when you see this person you have let go, you realize that there is no reason to be sad. The person you knew exists somewhere, but you are separated by too much time to reach them again.

We told each other we should get coffee sometime, but didn’t exchange our new numbers. We knew we weren’t going to see each other again.

(From Thought Catalog) Re-Post :)

Minsan kasi nagiging iba ang pananaw ng tao tungkol sa buhat at pag ibig ‘pag nakakapanuod sila ng movie o kahit isang love story sa tv. Sa totoo lang minsan yung mga movie, isa o dalawang conflict lang ang nangyayare tapos ang ending lage pang ever after. Pero ang totoo talaga niyan, mahirap makipag relasyon. Mahirap yung sitwasyon. Mahirap pero sa kabila ng hirap nagiging masaya kasi hindi ka lumalaban ng mag isa. Pareho kayo. Sabay dapat kayo. At bihira kang makakita ng ganun. Makakakita ka ng akala mong Perfect Relationship pero behind that sobrang daming problemang nangyayare, sobrang maraming differences nila. Hindi ko sinasabi na wag na kayong pumasok sa relasyon dahil mahirap, ang gusto ko lang sabihin na sana pareho kayong seryoso kasi hindi naman isang RomCom movie ang isang relasyon, isa itong commitment na dapat pinaninindigan

Kadalasan nag hahanap tayo ng rason kung bakit iniwan tayo ng taong mahal natin kahit na binigay natin yung best natin at lahat ng effort sa kanila. minsan nakakasawa na talagang mag mahal at mag tiwala sa isang tao. nandyan yung point na dapat pa ba akong mag tiwala ulet? dapat paba na balikan ko sya? dapat pabang bigyan ko sya ng isa pang chance baka mag bago pa sya..

Minsan kaya sila bumabalik sa taong nananakit sa kanila kasi minsan nilang naramdaman yung kasiyahan eh. Kesa magtiwala sila sa iba, edi dun na sila sa subok na. Alam kasi nila sa sarili nilang baka magbago pa. Baka maayos pa. Alam kasi nilang hindi pagsuko ang solusyon e. Pero nakakaawa talaga sila eh. Para bang gusto mo silang iligtas pero hindi mo sila masisisi kasi sila yung nakakaramdam nung pagmamahal na yun. Ang tanging magagawa na lang natin eh damayan sila sa oras na masaktan ulit sila. That’s love eh.

Maawa ka sa sarili mo, kapag sobra na ang sakit at patuloy ka pa ring lumalaban, patuloy mo lang na sinasayang ang oras ng iyong buhay. Huwag mo ipagkait ang sarili mo maging masaya. Tandaan mo na hindi sayo magagawa ng isang tao ang isang masamang bagay kapag importante ka sa kanila.